Na een avondje op terras met live muziek van Dan Crossland (wereldberoemd, zoek maar op op youtube) besluiten bij gebrek aan goede weerkaarten er maandag maar weer een gezellige dag van te maken. Op het programma staat een bezoek aan een meertje bij Tulsa, bootje huren en nog even een kleurtje op te doen voor dat we naar huis gaan. Coen heeft zijn zwembroek al aan getrokken. Voor dat we offline gaan, checken we toch nog even de weerkaarten en wat schetst onze verbazing? Toch een 2 % tornadobox op de grens van New Mexico en de Texas panhandle. Een slap troggetje in de bovenlucht trekt over de Rocky’s van noordwest naar zuidoost. Met een knoopje of 10 tot 15 uit het zuidoosten wordt vanmiddag lucht met dauwpunten van 15a 16 graden aangevoerd en ontstaan er met CAPE waardes tussen 1000 en 2000 joules per kilogram boven de bergen van New Mexico buien die door de combinatie met de noordwestelijke winden op 5 km van 30 tot 35 knopen volgens het SPC tot een aantal supercell structures  kunnen leiden. Een onverwacht marginale case op de een na laatste dag van ons verblijf. We gaan er dus op af (Coen in zwembroek).

Het is morgen precies een jaar geleden dat een enorme tornado over het plaatsje Joplin in Missouri trok. De tornadojagers 2011 waren in de buurt en zagen diverse andere verwoestende tornado’s. De EF5 tornado die zondagavond vanuit het westen binnenkwam, intensiveerde en naar het zuidoosten afboog heeft aan 161 mensen het leven gekost. Een groot deel van het centrum is totaal verwoest. Een van de zwaarst beschadigde gebouwen is het St. Joplin’s Regional Medical Centre. Vrijwel direct na de ramp werd door het leger een noodhospitaal neergezet. Grote mobiel home compartimenten werden met immense vrachtwagens naar Joplin verplaatst. Het zogenaamde “Mercie Hospital”staat er nog steeds. Inmiddels is met de wederopbouw begonnen, mede gesponsord door de Verenigde Arabische Emiraten die 5 miljoen dollar gedoneerd hebben voor ondermeer een nieuwe afdeling neonatologie. Het ziekenhuis is de grootste werkgever in het stadje en zorgde ervoor dat alle werknemers het afgelopen jaar doorbetaald kregen. Men hoopt in 2015 een groter en moderner ziekenhuis te kunnen openen.

Uiteraard wordt er morgen stilgestaan bij de allesverwoestende tornado die precies een jaar geleden het leven van zovelen veranderde. Er wordt morgen o.a een stille mars gehouden door het meest verwoeste deel van de stad waar ook een van Amerika’s bekende supermarktketens een grote winkel had, de Walmart.  Er zullen in het park 161 bomen worden geplant, een voor elk slachtoffer. Zelfs president Obama is van de partij. Hij bezocht vorig jaar als een van de eerste het rampgebied en komt morgen speciaal voor de herdenking naar Joplin om de mensen een hart onder de riem te steken. De tornado verwoeste 7500 huizen. Tot nu is 65 % van der huizen opgeknapt of herbouwd (er zijn dit jaar 716 nieuwe huizen herrezen). Er wordt druk gewerkt aan de nieuwe hoofdstraat die volgens de plannen een autovrije zone zal worden. Tussen de nieuwbouw zijn nog steeds puinresten te zien. Sommigen worden bewust niet opgeruimd en zijn plaatsen om te rouwen en te gedenken.  Nog steeds wonen ongeveer 300 mensen in noodwoningen, trailers, die geplaatst zijn in de buurt van het vliegveld. Tot nu toe hebben meer dan 130.000 vrijwilligers al 810.500 uur arbeid zonder er voor betaald te krijgen, ongerekend 92 jaar werk, in de wederopbouw van Joplin gestoken. Helaas kunnen vrijwilligers niets doen aan het verwoeste bos rondom de stad. De tornado verwoeste vorig jaar 98 % van de bomen rondom Joplin. Het zal zeker nog een hele generatie duren, eer het bos weer een beetje hersteld is. Maar de inwoners van Joplin gaan door, laten zich niet uit het veld slaan. Ze trekken niet naar een andere plaats, maar blijven juist op deze plek die voor altijd in de Amerikaanse geschiedenisboeken is komen te staan.

Het is vanuit Tulsa, Oklahoma een flink eind poeieren naar de Texas panhandle, maar met efficiënte tank- en plaspauzes en met 75 miles per uur over de beroemde Route 66 zijn we om half drie in Amarillo. Boven de bergen van New Mexico zijn al een paar severe buien ontstaan, maar die lijken stil te hangen. Het is weer wachten, peukje doen (Michiel), drankje doen… en blijven kijken naar elk nieuw radar en satellietbeeld om te ontdekken of er ergens in het gebied met de hoogte bovenluchtwinden en beste inflow een bui ontstaan. Jawel, rond een uur of 6 ontstaat erin het noordwesten van de Texas panhandle een bui die, omdat we er vrijwel naast staan, live kunnen zien ontstaan met groeiende en inkakkende updrafts en uiteindelijk een cirruskap compleet met aambeeld. Dit is de beste bui die het hele gebied en wij staan, hoe laat dan ook vertrokken, er pal naast! De komende minuten ontwikkelt de bui met een voelbare inflow zich tot een van de mooiste supercells ooit!

En wij staan er praktisch onder! Een imposante wolk met 7 lagen is bijna niet op foto of film te krijgen. Arno en Michiel maken ieder meer dan 1000 foto’s. Vooral als de supercell een compacte regenzone krijgt en er uit de kap de ene strike na de andere komt, is dit beest, dit moederschip op zijn allermooist. Voordat we in de neerslag en hagelcore terecht komen, zoeken we een volgende spotplek op. Het wordt helaas te donker om alles goed te zien, maar het lijkt alsof er op een gegeven moment een tornado wordt gevormd. Op het spottersnetwork zien we dat meerdere waarnemers in de omgeving een tornado hebben waargenomen. Onze lastminute zwembroekchase is helemaal geslaagd! Inmiddels is het donker en te gevaarlijk om verder te chasen. We laten de bui over ons heentrekken, inclusief de hagelcore. Hagelstenen van een centimetertje of 3 doorsnede maken nog enkele flinke deuken in het dak en bedekken de weg waardoor het eventjes behoorlijk glad wordt. We sluiten deze superdag af met een bakje bruine bonen bij de Chili’s en kijken op grote schermen nog even naar de halve finale van de NBA basketball wedstrijd tussen Los Angeles en Oklahoma. Oklahoma wint.

 Vanuit Amarillo, Texas,   groetjes Margot