We zijn inmiddels allemaal weer thuis aan het bijkomen van onze jetlag. De reis terug naar Nederland duurde meerdere dagen. In dit laatste verslag van 2010 zullen we deze dan ook samen beschrijven. En wie denkt dat er tijdens dagen waarop we niet chasen weinig gebeurd, heeft het mis. Vooral in het vliegtuig was het namelijk erg gezellig.

We staan op donderdag op tijd op en rond de klok van 8 uur zitten we zonder ontbijt in de auto. Er is vandaag een kleine kans op tornado’s in Wyoming en Colorado. Chasen is echter geen optie. Om vrijdag op tijd op het vliegveld te zijn, moeten we vandaag beginnen aan de ongeveer 700 mijl lange reis naar Dallas.

Het ontbijt hebben we bewust overgeslagen. We zijn namelijk in de buurt van Kit Carson (Colorado). Daar zijn we de laatste dagen al twee keer eerder op bezoek geweest bij een eetschuur. Die bezoeken waren zo leuk, dat we deze kans grijpen om er nog een keer heen te gaan. Als we het restaurant binnen stappen, begint de kok al te lachen.

De in eerdere dagverslagen genoemde ‘oma’ is nog niet aanwezig. Eén van de andere serveersters verschijnt al snel met een bijzonder vriendelijke glimlach aan onze tafel. Ze helpt ons vlot en binnen korte tijd zitten we aan de koffie en gebakken eieren. Terwijl we lekker zitten te eten, komt ‘oma’ de zaak binnen lopen. Ze loopt vrijwel gelijk naar ons toe, schudt ons de hand en zegt: ‘Ik wist dat jullie opnieuw zouden komen’.

Tijdens het smullen, raken we opnieuw met het voltallige personeel aan de praat en als snel liggen zowel wij als zij weer dubbel van het lachen. Ondertussen pakt Arno zijn laptop om de score van de laatste paar dagen te laten zien. De mening van ‘oma’ over het filmpje van de F4-tornado in South Dakota is meer dan duidelijk: ‘You must be insane to chase these things. But you’re crazy, that helps!’.

Ook de andere serveerster is erg onder de indruk. Ze wil volgend jaar wel een paar dagen mee en dat vinden wij natuurlijk niet erg (dan weten de chasers van volgend jaar dat vast). Het leukste moet dan echter nog komen. Het eten kost slechts 25 dollar en we besluiten daarom ook bij deze serveerster de verdubbelaar in te zetten.

Ze heeft niets door, tot ze het creditcardprintje goed bekijkt voor het in de kassa gaat. Ze staat er ongeveer een halve minuut sprakeloos naar te kijken. Ondertussen liggen wij al onder de tafel van het lachen. Dat heeft ze totaal niet door, tot ze terug naar onze tafel loopt om te vragen of dit wel klopt. Als we bevestigen dat we dit in speciale gevallen doen, maakt haar verbaasde blik snel plaats voor een blije glimlach.

Dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Afgezien van een korte stop bij de Subway voor een kleine lunch, brengen we de rest van de dag door in de bus. Aan het begin van de avond komen we uiteindelijk aan in Wichita Falls. We loggen in bij de Motel 8, waar we vorig jaar ook de laatste nacht hebben doorgebracht.

Het einde van deze tornadojacht begint steeds dichterbij te komen. Vandaag is de laatste dag dat we echt kunnen chasen en er is een kleine kans op tornado’s. De afgelopen weken hebben we bij een kleine kans wel vaker een tornado gehad, maar dat betekent nog niet dat dit vandaag ook lukt.

De wekker van Michiel gaat om kwart voor zeven af. We zitten in een vrij brak hotel waar we geen douche durven te nemen. De badkamer ziet er zo slecht uit, dat we alleen maar viezer denken te worden. Michiel begint dan ook gelijk aan het voorbereiden van de briefing, terwijl Arno en Wouter iets meer tijd hebben om wakker te worden.

Het ziet er voor vandaag een beetje onzeker uit. Buien zullen hier en daar wel ontstaan, maar het windregime vormt het probleem. De grondwind is goed, maar de wind hoger in de atmosfeer is waarschijnlijk te zwak. Toch besluiten we om het vandaag te proberen. We laden snel onze koffers in, halen een ontbijt bij de Subway en gaan op pad.

We verlaten Scott City (Kansas) en poeieren richting het noordwesten. Na verloop van tijd rijden we door Kit Carson (Colorado). Hier zetten we de auto even aan de kant voor een kop koffie en een echte Amerikaanse pie. Net als enkele dagen geleden raken we aan de praat met de medewerkers van deze leuke schuur. Het is uiteindelijk zo gezellig dat we besluiten de verdubbelaar in te zetten. Voor de duidelijkheid, dit is niet bij het restaurant waar we dit al twee keer eerder hebben gedaan.

Voor de lunch stoppen bij de Denny’s in Limon (Colorado). Na het middageten moeten we nog even geduld hebben, want interessante buien zijn er nog niet. Gelukkig heeft deze eetschuur gratis draadloos internet, waarmee we wel even onze tijd kunnen vullen.

Na verloop van tijd ontstaat er een interessante onweersbui in de omgeving van Denver (Colorado). We rijden er dan ook gelijk naartoe. Eenmaal daar weten we ons diverse keren goed te positioneren. Soms verschijnt er een mooie wallcloud, maar een tornado laat zich niet zien. Wel komen er een aantal keer funnel clouds tevoorschijn. Door lokale spotters worden die als tornado gerapporteerd, maar wij staan zo dichtbij dat we echt zeker weten dat het geen slurf is.

De bui begint na verloop van tijd in te kakken. Wij blijven hem nog wel een tijdje volgen, want de supercell ziet er bijzonder mooi uit. Rond de klok van 8 uur besluiten we de chase te staken. We rijden vervolgens richting Fort Morgan (Colorado), waar we uitkomen bij een zeer goed Italiaans restaurant. Hier krijgen we het beste diner van de afgelopen weken.

Na het avondeten zetten we de koers in richting Limon (Colorado). We loggen in bij de Motel 8 en op de kamer drinken we nog een slokje van ’t een of ’t ander. Ondertussen kijken we naar een honkbalwedstrijd. Rond middernacht wordt het uiteindelijk tijd om ons bed op te zoeken en het licht uit te doen.

We mogen blij zijn dat we gisteren vroegtijdig zijn gestopt met chasen. Vandaag hebben we namelijk drie tornado’s gezien. Daarvoor moesten we wel de dirtroads op en als die nat worden, kan dat best spannend zijn…

Rond de klok van half 8 zitten we gezamenlijk in de ontbijtzaal van ons hotel in Ogallala (Nebraska). Onder het eten is Arno bezig met het voorbereiden van de briefing. Als we onze koffers hebben gepakt, wordt die in de auto gegeven. Er is vandaag een kleine kans op tornado’s. Daarvoor moeten we wel flink doorrijden en hopen dat het windregime een beetje mee zit. Vooral de wind op grotere hoogte in de atmosfeer kan wel eens te zwak zijn.

Na een paar uur poeieren, stoppen we voor de lunch in het plaatsje Granada (Colorado). De eetschuur ziet er keurig en netjes uit. We worden niet geholpen door de serveerster met de flaporen, maar door de ober met de zware lip. Het eten valt een beetje tegen. De salades van Arno en Wouter zijn namelijk wel heel simpel. Bij de uitstraling van het restaurant zou je veel en veel beter verwachten.

We moeten vervolgens nog een heel klein stukje verder rijden voor we op de goede plek staan. Na een tijdje wachten, ontstaat de eerste onweersbui op het grensgebied van Kansas en Colorado. We poeieren op de bui af en zien na verloop van tijd ook een wallcloud. Al snel is de organisatie in de supercell echter ver te zoeken en is het gedaan. Terwijl we de weerssituatie verder bestuderen, stopt de sheriff naast onze auto. Hij wil een kort praatje maken en weten of hij nog enige ellende kan verwachten vanwege deze bui. Nadat we hem gerust hebben gesteld, gaat hij verder.

Wat verder noordwaarts zien we ook buien ontstaan. Aangezien de wind en luchtvochtigheid daar gunstiger zijn dan in het gebied waar wij staan, gaan we erheen. Het is wat lastig om ons hier in een goede positie te brengen. Er zijn namelijk weinig verharde wegen en veel dirtroads. Aangezien die onverharde wegen er nog droog en goed uitzien, besluiten we de gok te wagen.

Dat wordt uiteindelijk ook beloond. We zien namelijk één tornado in Colorado en twee in Kansas. De tornado’s laten zich maar kort zien en door het brakke wegennetwerk hebben we soms van grote afstand een foto moeten maken. Ook konden we niet altijd op een mooie plaats stoppen, maar toch mag het eindresultaat er zijn.

Na de derde slurf begint de avond al aardig te vorderen. We hebben nog een kans bij een andere bui, en besluiten die de pakken. Halverwege moeten we echter omkeren en dat is niet alleen omdat het begint te regenen. Volgens de radar moeten we namelijk precies door de plek rijden waar een tornado kan zitten en in de regen kan je dat niet goed zien.

Voor vandaag houden we het chasen dan ook voor gezien. Voor we echter weer op een verharde weg uitkomen, moeten we een flink stukje over de dirtroads poeieren. Door de regen worden die steeds gladder. Er breken dan ook een paar spannende momenten aan. De bus begint enkele keren te slingeren, maar door rustig stuurwerk wordt het uiteindelijk geen glijpartij.

Het meest spannende gedeelte moet dan echter nog komen. De laatste halve mijl voor de verharde weg is namelijk een helling. De weg begint nog gladder te worden en de bus krijgt dan ook steeds meer moeite met dit kleine stukje omhoog klimmen. Gelukkig doet de traction control wat die moet doen en slippen we niet al teveel met de bus. Uiteindelijk weet chauffeur Wouter iedereen veilig op de verharde weg te zetten.



In de plensregen rijden we verder naar het plaatsje Scott City (Kansas). Omdat de tweede helft van de avond al is begonnen, zoeken we eerst een eetschuur op. We komen uit bij de Wendy’s, waar de dame achter de balie niet al te slim en snel blijkt te zijn. Een paar hamburgers zijn nog niet gelijk klaar en die komt ze zo wel brengen. Eenmaal aan de tafel weet ze niet eens meer welke burgers ze nou in haar handen heeft.

Na dit wat late avondeten gaan we op zoek naar een hotel. We stoppen eerst bij de Best Western. Zelfs met korting blijft deze schuur belachelijk duur. Voor twee kamers (waarbij één van ons op een slaapbank moet liggen) vragen ze meer dan 230 dollar. We besluiten dan ook even verder te kijken en weten uiteindelijk een deal te sluiten van 80 dollar bij een andere schuur.

Waarom die zo goedkoop is, blijkt al snel. Ten eerste is de eigenaar niet heel erg vlot. Het kantoor is in zijn al zeker 5 jaar niet opgeruimde woonkamer. En of we nou wel of niet betaald hebben met de creditcard weten we nog steeds niet. Hij had namelijk het verkeerde papier in het apparaat gestopt, waardoor er een blanco velletje uitkwam. Uiteindelijk hebben we maar cash betaald en aangezien we geen handtekening hebben gezet, kunnen we de eventueel toch gemaakte transactie altijd ongedaan maken.

Eenmaal op de kamer blijkt het hotel echt low te zijn. De bedden zijn wel schoon, maar het sanitair niet. Waarschijnlijk durven we morgen dan ook niet te douchen. Gelukkig werkt het internet naar behoren. Voor we gaan slapen, bestuderen we dan ook nog eerst de kaarten voor de dag van morgen. We mogen dan misschien weer een stukje noordwaarts poeieren. Dat is de laatste kans op tornado’s, want de dag erna moeten we beginnen aan de terugreis naar het vliegveld in Dallas (Texas).

Voortaan mag Michiel op maandag niet meer mee chasen. In het hotel waar hij slaapt doet internet het niet meer, op de weg waar hij rijdt zijn werkzaamheden en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Daarnaast hebben we veel (jaloerse) reacties gekregen van mensen en tornadojagers uit Nederland over de vele tornado's. Ook dit is een reden om maar eens te kiezen voor de bui die geen tornado geeft. Kortom, het is vandaag niet gelukt.

Ons hotel in Wall (South Dakota) staat precies op de goede plek. Omdat we niet ver hoeven te poeieren, komen we een uurtje later ons bed uit. Rond de klok van 9 uur geeft Wouter de briefing. Bij het chasen is er vandaag één groot probleem. De bovenluchtwind is erg sterk, waardoor de buien zich snel verplaatsen. Je moet hierbij denken aan zo’n 100 kilometer per uur. Het is dan ook erg moeilijk om een bui te volgen of ervoor te blijven.

We besluiten het toch te proberen. Na het bespreken van de plannen nemen we gezamenlijk een ontbijt en daarna stappen we de bus in. We zoeken een hotel op waar het draadloos internet beter werkt. Daar voor de deur is het wachten, analyseren, wachten en nog een keer alle gegevens bekijken. Het duurt zelfs zo lang dat we tegen half 12 de Subway bezoeken om maar alvast een lunch te hebben.

De eerste buien laten we aan het begin van de middag schieten. Deze lijken namelijk snel de koude lucht binnen te lopen waardoor het gelijk gedaan is. Na verloop van tijd ontstaan er interessante onweersbuien. We moeten kiezen tussen drie precies gelijke exemplaren. Helaas kiezen wij voor de verkeerde. Onze supercell doet namelijk niets, terwijl op de andere een tornado wordt gemeld.

We proberen er nog heen te poeieren, maar er zijn niet veel wegen. En als ze er zijn, dan wordt er aan de weg gewerkt. De bui met de tornadomeldingen inhalen is hierdoor een kansloze missie geworden. Tegelijkertijd gaan de radarbeelden er steeds ongunstiger uitzien omdat de buien zich om beginnen te vormen tot een buienlijn. Na verloop van tijd besluiten we deze chase te staken en ons te richten op de dag van morgen.

Er is dan een kleine kans op tornado’s in de panhandles of in Colorado. Dat is een flink stukje poeieren en als we nog willen slapen, moeten we daar gelijk aan beginnen. Halverwege stoppen we bij een redelijk brakke schuur in Kadoka (South Dakota) voor een hamburger. Daarna rijden we verder en om half 11 komen we aan in Ogallala (Nebraska).

De eerste twee hotels waar we stoppen zitten vol omdat het team van Vortex daar heeft ingelogd. De derde schuur heeft geen internet en is derhalve geen optie. Bij de Day's Inn vinden we uiteindelijk nog wel wat vrije kamers. Eenmaal daar bekijken we de wederom leuke beelden van Margot bij het RTL weer met onze foto’s. Toch wel een beetje trots duiken we daarna al snel ons bed in.

De gebeurtenissen van vandaag zijn onbeschrijfelijk. Eerst raken we een teamlid kwijt en vervolgens zien we een recordaantal tornado’s. Daarbij komt één tornado zo dichtbij dat we ook het afstandsrecord verbreken. Wat een dag!

Bij het voorbereiden van de briefing heeft Michiel flink ruzie met de computer. Toch weet hij alles op tijd klaar te krijgen en iets na acht uur is iedereen één en al oor. Na de briefing hebben we de tijd om in het hotel in Scottsbluff (Nebraska) te ontbijten. Coen is op dat moment erg aan het twijfelen. Zal hij nog een dagje meegaan of niet? Morgenochtend vliegt hij vanuit Denver (Colorado) terug naar Nederland en de komende nacht wil hij ook nog wel een beetje tijd over hebben om te slapen.

Na het ontbijt bekijken we nogmaals de kaarten, inmiddels is er namelijk een nieuw model binnen. Het lijkt erop dat we nog iets verder naar het oosten moeten, waardoor het chasen van tornado’s voor Coen vandaag steeds moeilijker wordt. Uiteindelijk neemt hij het besluit dat het beter is om niet mee te gaan.

We pakken snel onze koffers en rijden naar het regionale vliegveld van Scottsbluff. Hier staat de huurauto voor Coen klaar. We komen iets voor openingstijd van de verhuurder aan. We nemen uitgebreid de tijd om afscheid van elkaar te nemen. Wij vinden het ontzettend jammer dat we zonder Coen verder moeten en ook hij zelf had nog wel even verder gewild met chasen. Als we de oprit van het vliegveld afrijden, staat Coen nog steeds te zwaaien.

Tot nu toe hebben we rustig aan kunnen doen, maar dat gaat veranderen. We moeten immers een flink stuk poeieren en daarbij is het nog maar de vraag of we op tijd aankomen op de plek van bestemming. Onder het rijden blijven we analyseren om te kijken wat de beste positie is. Uiteindelijk blijkt dit in de omgeving van Pierre (South Dakota) te zijn. Daarbij hebben we geen tijd om te lunchen. Gelukkig brengen bananen en reepjes een goede oplossing. Onderweg genieten we van een prachtig landschap en een deel daarvan begint zelfs op de Badlands te lijken.

Na bijna 6 uur rijden en zo’n 350 mijl verder bereiken we de plek van bestemming. Hier zien we ook enkele andere chasers. Zo komen we een aantal georganiseerde tours tegen, de TIV en Reed Timmer met zijn Dominator (een soort TIV). Tot onze verbazing is Vortex nergens te bekennen. Waarschijnlijk vinden zij dit gebied te ver weg. Wat zullen die hier spijt van krijgen…

We moeten even geduld hebben, maar de wolkenlucht verraadt al dat het niet lang hoeft te duren. In eerste instantie is die lucht blauw, maar al snel zien we diverse stapelwolken ontstaan die beurtelings door de inversie heen proberen te breken. In eerste instantie slagen die wolken hier niet in, maar op een gegeven moment lijkt eentje het te gaan doen. We rijden er naar toe en even later is de eerste bui op de radar een feit.

Het wegennetwerk is niet verkeerd in deze regio en we weten ons perfect te positioneren ten opzichte van de supercell. Ten westen van Bowdle (South Dakota) zien we de eerste tornado van vandaag en er zullen er nog meer volgen. We zien ze namelijk meerdere keren volledig oplossen, waarna we een stukje verder rijden en er vervolgens weer een nieuwe slurf verschijnt.





Op een gegeven moment zien we een mega grote tornado, groter dan alle die we dit jaar gezien hebben. In eerste instantie lijkt dat beest recht op een huis af te trekken, maar na verloop van tijd begint hij steeds meer onze richting op te bewegen. Omdat we een goede escaperoute hebben, kunnen we zo lang mogelijk blijven staan. We laten de buitenste rand van de tornado naderen tot 300 meter afstand voor we wegrijden. De kern ligt op een grotere afstand. Op dat moment kunnen we de wind voelen en het grommende geluid van de slurf horen.





Onder het rijden stoppen we nog een paar keer. Soms is de tornado weg en even later verschijnt er dan weer een nieuwe. Door alle drukte en opwinding raken we de tel een beetje kwijt, maar dat geeft niet. We hebben immers voldoende foto- en videomateriaal om het daadwerkelijke aantal tornado’s later vast te stellen.

We komen nog een aantal keer door kleine dorpjes waar de sirenes loeien. Een restaurant laat daarbij wel een heel bijzonder tafereel zien. Sommige mensen maken namelijk aanstalten om te vertrekken en dekking te zoeken voor het mogelijk naderende onheil. Andere bezoekers drinken rustig hun wijn op of wachten op hun doggy-bag om het nog resterende eten mee te nemen. Het spreekt voor zich dat dit laatste wel erg onverstandig is…

Als het donker begint te worden, laten we het zwaartepunt van de bui ten zuiden van ons langs trekken. We stoppen bij een tankstation in Ellendale (North Dakota) en naast benzine en ruitenwisservloeistof halen we hier ook wat te eten. Buiten is het ondertussen aan het plenzen en staan de straten een beetje blank.

Zodra het droog is geworden en we onze magen hebben gevuld, gaan we op zoek naar een hotel. Het eerste hotel in dit plaatsje heeft alleen rokerskamers. Omdat dit niet altijd even fijn is, rijden we verder. Het tweede hotel waar we stoppen heeft wel rookvrije kamers. Een airco ontbreekt echter wel, maar toch besluiten we hier in te loggen. Er is immers internet en dat is het belangrijkste.

Terwijl we onze spullen uitladen, komen er diverse muggen op het licht in onze kamers af. We merken zit veel te laat. Omdat we niet lek geprikt willen worden, slaan we er eerst enkele tientallen dood. Daarna beginnen we met een sessie, waarbij we alle foto- en videobeelden uitzoeken. We komen uiteindelijk uit op een zevental tornado’s en het is dus een uitermate succesvolle dag geweest.

Op het nieuws horen we later dat er geen slachtoffers zijn gevallen en dat er minimale schade aan gebouwen is. Wat dat betreft is het goed geweest dat deze tornado's in een dunbevolkte staat zijn geweest. Met dit in het achterhoofd zoeken we moe, voldaan en flabbergasted ons bed op.

Nu we de relaxdag achter de rug hebben, kunnen we er allemaal weer even tegenaan. Dat moet ook, want vandaag mogen we weer vol aan de bak. Uiteindelijk laat het wegennetwerk ons wel een beetje in de steek.

We moeten vandaag vanuit Boise City (Oklahoma) nog een flink stuk naar het noorden poeieren. Om die reden is er geen tijd om in het hotel een briefing te doen. Coen is vandaag hiervoor verantwoordelijk en doet dit in de bus. Na de briefing houden we een korte stop om te tanken en een ontbijtje te halen bij de Subway. De dame die ons helpt is niet de snelste, maar gelukkig komt ze niet in de buurt van 10 minuten voor een paar broodjes.

Het idee is om in Kit Carson (Colorado) te lunchen. We kennen daar een restaurant waar twee oude dames (moeder en dochter) werken. In het verleden hebben we daar al twee keer de verdubbelaar ingezet. De schuur is echter nog wel dicht. Dat is ook niet zo gek, want de klok loopt in deze regio een uurtje achter bij de gebieden waar wij ons normaal bevinden om te chasen.

In hetzelfde straatje zit ook een andere en iets modernere eetgelegenheid. Omdat we toch wel behoefte hebben aan een kop koffie en een toiletstop, gaan we hier naar binnen. We raken met de bediening aan de praat en het gesprek gaat over tornado’s, de Euro en de Amerikaanse president. De dames vinden Obama niks en één van hen denkt zelfs dat hij stiekem een Moslim is. De andere kandidaten (Palin, McCain en Clinton) vindt ze overigens ook niet geschikt.

Voor de lunch stoppen we uiteindelijk in Brush (Colorado). Volgens internet moet hier een Subway zitten, maar die blijkt inmiddels niet meer te bestaan. Omdat we niet teveel tijd willen besteden aan het zoeken van een goede schuur, gaan we naar de Mc Donalds.

Daarna moeten we een keuze maken. Volgens de weerkaarten zijn er twee interessante gebieden. Eén in het noorden, de andere in het zuiden. De papieren voor de zuidelijke regio lijken beter, maar de radarbeelden bewijzen het tegendeel. In het noorden zijn de eerste buien al wel ontstaan en dus poeieren we daarheen.

Nu is het in Nederland zo dat vrijwel het hele land goed te bereiken is. Bijna overal lopen wegen. In Amerika kom je echter stukken weg tegen waarbij er 40 mijl geen zijweggetje te bekennen is. Zelfs geen dirtroad. Dit probleem begint ons nu de nek om te draaien. Het eerste doelgebied kunnen we niet meer halen omdat de bui te snel trekt en er te weinig wegen zijn.

Plan B is om de bui op een ander punt op te wachten, 60 mijl ten noorden van Scottsbluff (Nebraska). Dat lukt wel en inmiddels zijn er ook al drie zwakke tornadomeldingen geweest. Op het punt waar bij de bui kunnen onderscheppen, laat een tornado zich echter niet zien. Wel hebben we zicht op een mooie wallcloud, met een klein beetje rotatie. Vanaf verschillende plekken weten we dan ook mooie plaatjes te schieten en filmbeelden te maken.

Daarna begint het te schemeren en is het tijd om de tornadojacht voor vandaag te staken. We rijden terug naar Scottsbluff, waar we bij de eerste eetschuur binnen stappen voor een uploadsessie. Voor het eten probeert Coen een huurauto te regelen waarmee hij morgen richting het vliegveld in Denver kan rijden. Hij weet uiteindelijk een verhuurder op het lokale vliegveld te vinden, waardoor we na het eten in de omgeving een hotel kunnen zoeken.

We loggen in bij de Motel 8. Voor Coen zit het chasen er nu echt op, terwijl Arno, Michiel en Wouter nog een paar dagen aan de bak mogen. Omdat de chase met Coen succesvol is verlopen, besluiten we dit te vieren met een flesje bubbels. Daarna zoeken we allemaal uitgeput ons bed op.

We hebben besloten om vandaag niet te gaan chasen. In plaats daarvan verenigen we het nuttige met het aangename. We gaan namelijk een flink stuk poeieren en daarnaast nemen we de tijd om lekker te ontspannen. Na zes tornado’s in twee dagen hebben we dat ook wel verdiend.

Tijdens de briefing van Arno wordt vanmorgen duidelijk dat we een keuze moeten maken. Er is een kleine kans op tornado’s in Texas. De kaarten zijn echter wat aan de vage kant en als we in Texas gaan chasen, rijden we ons uit positie voor morgen. Dan lijken de papieren voor tornado’s een stuk beter te zijn. We moeten dan wel naar Colorado en dat is een flink stukje poeieren.

We besluiten uiteindelijk om vandaag niet te chasen, maar ons voor te bereiden op de dagen die komen gaan. Na de lunch komen we aan in de omgeving van Amarillo (Texas). Vanaf hier rijden we iets noordwaarts, naar het stuwmeer Lake Meredith. We liggen hier een paar uur lekker in de zon, maar het water vinden we net niet fris genoeg om erin te springen.

Aan het begin van de avond rijden we naar Amarillo. We gaan hier naar een restaurant dat bekend staat om een steak van 2,2 kilo. Als je die binnen een uur opeet (samen met de groente en gepofte aardappel) dan is die gratis. We houden ons echter aan de gewone menukaart en uiteindelijk valt alles wel een beetje tegen. Het vlees is iets te lang gebakken en Arno heeft wat meer gefrituurde dingen dan verwacht.

Na het avondeten moeten we verder. We rijden nog een stuk noordwaarts en rond de klok van 10 uur loggen we in bij een hotel in Boise City (Oklahoma Panhandle). Aangezien Coen de avondbriefing al in de bus heeft gegeven, kunnen we voor het slapen gaan gelijk beginnen met een geheime sessie.

Het zuiden van Amerika beginnen we inmiddels een beetje zat te worden. Voor we de uitgestrekte olievelden en graslanden achter ons kunnen laten, hebben we echter nog één of twee chases in het zuiden voor de boeg. Voor tornado’s moeten we vandaag in Oklahoma zijn en dat kan behoorlijk heftig worden. Niet alleen vanwege het natuurgeweld, maar ook de vele chasers die in deze staat wonen.

Tijdens de briefing van Wouter blijkt dat we vandaag rustig aan kunnen doen. Buien ontstaan dan wel snel (aan het begin van de middag), maar we zitten al vlakbij het voor ons interessante gebied. De kaarten voor vandaag zien er hoopvol uit. Het wordt lekker warm, er staat een goede grondwind en ook hoger in de atmosfeer is het windregime gunstig.

Ons hotel in Pampa (Texas) heeft geen ontbijt. Gelukkig is het naastgelegen gebouw een eetschuur en dus zoeken we ons heil daar. Rond de klok van 10 uur poeieren we richting Elk City (Oklahoma), waar we een korte lunch- en tanksessie houden. We zijn nu op een punt gekomen waar we moeten kiezen. Die keuze is erg lastig en levert veel hoofdbrekens en een pittige discussie op. Uiteindelijk maken we eensgezind dezelfde keuze en dat blijkt de juiste te zijn.

Ten noordwesten van ons is een bui ontstaan en die loopt snel het gebied met warme lucht, hoge luchtvochtigheid en een gunstige wind binnen. Coen en Arno bestuderen de wegenkaarten en weten een tactisch plan uit te stippelen om de bui te onderscheppen in de omgeving van Leedey (Oklahoma). Ondertussen zit Wouter achter het stuur als severe weather driver en Michiel op de achterbank als spotter.

Net buiten het dorpje vinden we een mooi uitzichtpunt op een heuvel. Aan de omhoog schietende wolkenpartijen is duidelijk te zien dat de bui nog volop in ontwikkeling is. Al snel verschijnt er een wallcloud en even later weet een funnel uit te groeien tot de eerste tornado van vandaag. Het duurt niet lang voor de sirenes in het dorpje beginnen te loeien.



De tornado blijft enkele minuten aan de grond. Zodra hij opgelost is, gaan wij weer verder. De bui komt immers op ons af en we moeten door het dorpje rijden om de supercell op een ander punt te kunnen onderscheppen. In het dorpje zien we de TIV in tegengestelde richting rijden, waarop we vanuit de bus schreeuwen: ‘Je bent te laat kerel!’.

Ondertussen wordt het steeds drukker op de weg. Het is daarom goed kijken wat de andere chasers van plan zijn. Sommigen zijn immers meer bezig met het naar buiten kijken dan met het verkeer. Ook kunnen langs de weg geparkeerde auto’s ineens beginnen te rijden. We weten ons in de omgeving van Hitchcock weer goed te positioneren.

We staan nu in de zogenaamde ‘bears cage’. Dit is het gevaarlijkste punt van de onweersbui. Je staat namelijk precies onder het rotatiecentrum waar een tornado kan ontstaan. Die plek is wel nodig omdat we te maken hebben met een ‘high precipitation supercell’, ofwel een bui die veel neerslag produceert. Rondom de bears cage zitten verschillende regen- en hagelschermen die het zicht belemmeren. Gaan we niet op dit punt staan, dan zien we een eventuele tornado simpelweg niet.


In deze afbeelding is de bears cage goed te zien. Het witte rondje is de plek waar onze bus staat. Links daarvan is een inham in het radarbeeld . Dit noemen we een hook-echo. De bears cage bevindt zich op die plek, omringd door regen- en hagelschermen.

Onder het rijden begint Michiel te roepen dat hij een tornado ziet en vervolgens zoekt Wouter snel een veilige stopplek uit. Bijna iedereen kan gelijk de bus uit om de tornado te spotten. Vanwege het verkeer moet Wouter iets langer wachten met uitstappen. Uiteindelijk kan ook hij nog net een glimp van de tornado opvangen. Lang laat de slurf zich niet zien.



We rijden weer verder en dan begint het hard te regenen en ook beuken flinke windstoten op de bus. Tegelijkertijd komen we in een warmere luchtsoort terecht, waardoor alle ramen beslaan. Korte tijd zien we niet veel, maar gelukkig is de condens door het volop inzetten van de airco snel verdwenen. Gelukkig maar, want op de weg is het nog altijd vreselijk druk.

Ten westen van Dover (Oklahoma) weten we opnieuw een goed uitzichtpunt in de bears cage uit te zoeken. We staan te kijken en krijgen we zicht op een nieuwe tornado. Slurf nummer drie van vandaag is een feit en het is gelijk een flinke. Deze tornado is een 'multi-vortex', wat betekent dat er niet één slurf aan de grond zit, maar meerdere.



Lang kunnen we hier niet blijven staan. We moeten namelijk door een grote plaats (Guthrie) rijden en willen absoluut niet vast komen te zitten in het verkeer. De hoofdweg zit door de vele chasers helemaal vast en wij proberen deze te vermijden. Dat is een verstandige beslissing. De bui met eventueel een tornado komt namelijk recht op ons en op Guthrie af, maar we kunnen gelukkig goed doorrijden. Het is inderdaad druk in het verkeer vanwege de vele chasers en de loeiende sirenes. Dat er één iemand is die zich alleen met het verkeer bezig houdt, blijkt nu ineens heel verstandig.

Achter ons zien we een auto continu inhalen op een drukke weg waar een colonne auto's rijdt. Als de auto zich achter onze bus bevindt, probeert hij ook steeds te duwen. Inhalen lukt hem echter niet omdat hij zo dicht op onze bumper zit dat de bestuurder niets kan zien. Even later draait voor ons een pick-up zonder verlichting de straat op. We knipperen met onze lampen om hem hierop te attenderen. Dit heeft echter geen zin, want de verlichting blijft uit.

De auto achter ons besluit dan toch een inhaalpoging te wagen. De bestuurder voor ons slaat tegelijkertijd zonder richting aan te geven (en nog altijd zonder gewone verlichting) linksaf. De crash zien we voor onze ogen gebeuren. Gelukkig houden wij op dat moment voldoende afstand en kunnen we ons veilig langs de auto’s manoeuvreren. Deze hebben alleen flinke blikschade. Al met al is dit een duidelijk voorbeeld waaruit blijkt dat het verkeer het gevaarlijkste is van het hele tornadojagen (samen met blikseminslagen).

Alle onweersbuien beginnen steeds meer samen te klonteren. Daarnaast komt de zonsondergang dichterbij. We besluiten dan ook al snel dat het genoeg is voor vandaag. Buiten de buien om rijden we naar Midwest City, een stad aan de rand van Oklahoma City. Via internet hebben we al een scene uitgezocht met zowel een hotel als een restaurant.

Rond de klok van half 9 loggen we in bij de Super 8. We frissen ons even op en gaan vervolgens naar een schuur iets verderop. We vieren de succesvolle dag met een goede steak. Uit de berichtgeving op TV blijkt ondertussen dat de tornado’s geen serieuze gewonden hebben veroorzaakt. Daarnaast is de schade minimaal. Op deze manier vinden wij tornado’s het mooist. Na het eten zoeken we allemaal vermoeid ons bedje op.

Grote smurf ziet vandaag een grote slurf. Of hagel op het dak, tornado in de zak. Zomaar twee uitspraken die in de loop van de dag in de bus te horen zijn. De stemming zit er goed in en dat wordt beloond ook. Een beest van een supercell produceert namelijk meerdere tornado’s en wij weten er drie te spotten!

De weerkaarten voor vandaag zien er een stuk beter uit dan gisteren. Tijdens de briefing van Michiel blijkt dat de zeer belangrijke bovenluchtwind vandaag een stuk beter is. Goed gemutst gaat we op pad. Wel zonder ontbijt, want het hotel in Brownfield (Texas) serveert dat niet. We vullen onze maag met het onder chasers bekende reepje. Vervolgens maken we bij een tankstation een snelle stop voor een donut, koffiebroodje en een bakje koffie of French Vanilla.

We poeieren richting Farwell (Texas). Ondertussen wordt de mail bekeken en om de post van Klaas en Rob moeten we hartelijk lachen! Tegelijkertijd is Wouter bezig met het dagverslag en als het klaar is, wordt het voorgelezen. Ook dit levert weer een paar lachmomenten op. We hebben er zin in vandaag en ‘WE GAAN HEM ZIEN!!!’ (denk hier even wat getoeter en gebonk tegen het plafond bij).

In Farwell worden de nieuwste weerkaarten bekeken. We kunnen rustig aan doen. Opmerkelijk is dat de bevindingen van het Storm Prediction Center iets anders zijn dan de onze. Tijdens het tanken worden de ramen gewassen (we willen de tornado wel goed kunnen zien) en haalt Arno de restanten van een vogel uit de grill van de bus.

Voor het middageten maken we een korte stop bij de Subway in Dalhart (Texas). Ook hier raken we weer met medeklanten aan de praat. Dit maal zijn het twee Nederlanders. De eerste heeft meteorologie gestudeerd en is hobbymatig aan het chasen. De andere werkt bij het KNMI. We praten over onze eigen vreemde eend in de bijt (El D, die inmiddels het nut van een dranksessie begrijpt) en over Rutger Boonstra die zeven weken lang onderdeel is van het team van Vortex 2.

Na de lunch zien we de eerste stapelwolken en buien boven de bergen verschijnen. We kunnen echter nog rustig aan doen omdat ze er nog niet interessant uitzien. Na verloop van tijd groeit een stapelwolk in het door ons als optimaal geanalyseerde gebied uit tot een bui. Opnieuw blijkt onze analyse beter dan die van het Storm Prediction Center. We poeieren die kant op en al snel volgen Vortex 2 en praktisch alle andere chasers dit voorbeeld. Yes, we’re good!

We onderscheppen de bui in de omgeving van Hartley (Texas). Het wegennetwerk is hier wat brak, maar gelukkig ligt de weg ten opzichte van de supercell precies goed. Op onze uitzichtplek moeten we stevige regen trotseren, maar het is de moeite waard. Na verloop van tijd laat een tornado zich korte tijd zien, al is hij wel bijna ‘rainwrapped’. Hiermee bedoelen we dat er een groot regenscherm omheen zit dat het zicht op de tornado belemmert.

We kunnen de slurf maar kort zien en ook moeten we weer verder. In een chasersfile rijden we door het plaatsje, waar ondertussen de sirenes aan het loeien zijn. Zodra we buiten de bebouwing komen, kunnen we weer stoppen. Het is nu weer goed kijken en na verloop van tijd laat een tweede tornado zich zien. Om deze vast te kunnen leggen, moeten we overigens wel hagel trotseren. Die hagel is wat minder laf dan de Nederlandse soortgenoot en ongeveer twee centimeter in doorsnee.

Ook de tweede twister houdt het al snel voor gezien. Het wegennetwerk vereist nu een tactische beslissing. We verlaten de weg waarop we ons bevinden en via Stinnett (Texas) rijden we naar een andere weg. Hier hebben we weer beter zicht op de bui en de wallcloud. De keuze blijkt wederom goed te zijn, want al snel laat de mooiste tornado van vandaag zich zien. Hij blijft ook wat langer aan de grond, waardoor diverse mensen op de foto kunnen met de slurf.

Als ook deze tornado opgelost is, moeten we weer door Stinnett rijden om de hevige neerslag van de supercell te ontwijken. We willen onze ruiten immers graag heel houden. Ook hier zijn de sirenes inmiddels aan het loeien om de inwoners te waarschuwen voor het mogelijk naderende onheil.

Er is een kleine kans dat we de bui op een ander punt nog kunnen onderscheppen, maar het is maar zeer de vraag of er dan nog voldoende licht is. In eerste instantie besluiten we het te proberen. Eenmaal in Pampa (Texas) aangekomen, lijkt het een kansloze missie. De tornadojacht wordt voor vandaag dan ook gestaakt.

Tien minuten voor sluitingstijd lopen we binnen bij een lokaal steakhouse. We worden echter hartelijk ontvangen en als we maar voor 9 uur bestellen, is het goed. De ober die ons helpt is echter pas een paar dagen in dienst en daardoor wordt het een enkele minuten later. Voor de up- & downloadsessie levert dit gelukkig geen problemen op.

Na het eten wil de ober ons waarschuwen voor de bui die volgens hem in aantocht is. Zou hij dan echt niet aan onze shirts hebben gezien dat we stormchasers zijn? “It's this storm” zegt Arno vervolgens droog en laat een foto van de bui zien op zijn camera. Hij kijkt ons vervolgens wat onbegrijpelijk aan en als we vertellen dat we de drie bijbehorende tornado’s ook hebben gezien, is hij helemaal de kluts kwijt. We stellen hem enigszins gerust en gaan weer op pad.

We loggen daarna in bij een hotel aan de rand van het dorpje. Terwijl Michiel en Arno druk bezig zijn met de foto’s bereidt Wouter de avondbriefing voor. De kaarten voor morgen zien er opnieuw goed uit. De bovenluchtwind is nog wat sterker. Voor het ontstaan van tornado’s is dat gunstig, maar omdat de buien zich wat sneller verplaatsen, is het ook wat moeilijker om ze te volgen.

Terwijl Wouter en Coen hun drankje opdrinken en aanstalten maken om uit te loggen, bruisen Arno en Michiel nog van de energie. Omdat Michiel een extra geheugenkaart voor zijn camera nodig heeft en er ook nog wat andere boodschappen gehaald moeten worden, gaan ze richting de plaatselijke Wallmart. De meeste winkels van deze keten zijn 24 uur per dag open, maar hier is dat niet het geval. Bij terugkomst zoeken ook Arno en Michiel dan ook hun bed maar op.